Türkiye’de televizyon ekranları, artık hikâye anlatmıyor; suçu parlatıyor, şiddeti pazarlıyor, çete kültürünü meşrulaştırıyor. Silahlı gruplar, mafya liderleri ve suç örgütleri; lüks araçlar, pahalı villalar ve “sefahat” sahneleriyle adeta özendiriliyor. Bu yapımlar, milyonların izlediği saatlerde gençliğe rol model diye sunuluyor. Ekranlarda anlatılan hayat; emekle, ahlakla, adaletle değil, silahla, parayla ve korkuyla...